Σχέση των μυών και της συμπεριφοράς

Oταν ξεκινάει μία σκέψη μας ή ένα συναίσθημά μας, παράγεται μια ενέργεια…
…βρισκόμαστε έτοιμοι να πραγματοποιήσουμε μία κίνηση, αυτόματα ακολουθεί μία δράση. Αν δεν συμβαίνει αυτό είναι γιατί σε κάποιο σημείο του σώματός μας αυτή η ροή της πνευματικής ενέργειας έχει σταματήσει. Γι’ αυτό το σκοπό χρειαζόμαστε κάποιον μυ που, αντί να εκδηλώσει με άλλη μορφή την σκέψη μας συσπάται και μένει συσπασμένος για να εμποδίσει την σκέψη να εκδηλωθεί με κάποια πράξη.

Θα θέλαμε να τρέξουμε, αλλά μας κρατάνε ακίνητους τα πόδια μας που βρίσκονται σε σύσπαση.

Αγαπάμε κάποιον, αλλά δεν το εκδηλώνουμε: το στήθος και ο θώρακας αντί να ακολουθήσουν τους κτύπους της καρδιάς μας μαζεύονται και ξανακλείνουν.
Είμαστε νευριασμένοι, αλλά κανένας δεν πρέπει να μας καταλάβει: θέλουμε να μιλήσουμε αλλά σωπαίνουμε, οι μασέλες μας συστέλλονται σπασμωδικά για να συγκρατήσουν τον θυμό και τα λόγια.

Στην πράξη συγκρατούμε την ορμή μας ώστε να εμποδίσουμε το σώμα μας να εκφράσει εκείνο που η ψυχή μας διαλαλεί. Ο κόπος είναι τεράστιος γιατί πρέπει συνεχώς να αναχαιτίζουμε και να καλύπτουμε την ροή της πνευματικής ενέργειας.
Επιστρέφοντας στους μύες, με το να τους μπλοκάρουμε, συσπώντας τους συνεχώς, γινόμαστε άκαμπτοι και δεν είμαστε έπειτα σε θέση να κάνουμε το αντίθετο. Δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τους μυς μας για να κάνουμε αρμονικές κινήσεις, που θα μας δώσουν την αίσθηση της ψυχικής ηρεμίας. Πραγματικά αν το σώμα μας είναι όλο απασχολημένο να εκτελεί καθήκοντα φυλάκισης του πνεύματος, δεν θα καταφέρει ποτέ να αντιληφθεί έγκαιρα τα ερεθίσματα που προέρχονται από το γύρω και το εντός του περιβάλλον. Χαλαρώνοντας τις περιοχές έντασης του σώματος που βρίσκονται επί το πλείστον κατά μήκος των οπίσθιων μυών, δίνεται στα άτομα την δυνατότητα να νοιώσουν αυτό που τους συμβαίνει και αφήνοντας τα να επικοινωνήσουν με τις εντυπώσεις που τους παρουσιάζονται σιγά-σιγά.
Ο δρόμος για την απόκτηση συνείδησης περνά σίγουρα διαμέσου της ισορροπίας των μυών, αλλά συνεχίζει μετά δημιουργώντας τον χώρο μέχρι το άτομο να βρεθεί στην συνθήκη να ακούσει τον εαυτό του και να ερεθιστεί να επικοινωνήσει σιγά-σιγά με τις εντυπώσεις και τις μεταβολές που επέρχονται.
Αν ο ασθενής επεξεργαστεί με την βοήθεια του ειδικού φυσιοθεραπευτή αυτές τις εντυπώσεις, που συχνά προέρχονται από συγκινήσεις και δράσεις παρεμποδισμένες, βλέποντας τις αντιστοιχίες με τις συμπεριφορές που συχνά είναι στερεοτυπικές, μηχανικές, μπορεί να επιτύχει αναδιάρθρωση στον “χάρτη” σώμα-πνεύμα, και η ενέργεια να ξανακυλήσει προς όλες τις κατευθύνσεις.

Για να επιτευχθούν όλα τα παραπάνω, πρέπει το άτομο που θα θελήσει να επετύχει κάτι, να έχει φτάσει στο σημείο να ΘΕΛΕΙ την αλλαγή.

Υπάρχει μια μέθοδος Κινησιοθεραπείας γνωστή σαν Μέθοδος Ορθοστατικής Mezieres που καταφέρνει με την συνεργασία θεραπευτή και ασθενή να πετύχει πάρα πολλά.

 

Ανάρτηση στο Γλυφάδα Metropolitans